Η μαρτυρία της Alexandra: Πώς έφυγε από μια τοξική σχέση

Συνέντευξη και άρθρο από τη Margaux Damain, podcaster και συγγραφέα με εξειδίκευση στην ψυχική υγεία και την επικοινωνία της επιστήμης.

You can read the transcript of the interview or listen to the podcast 🎧 (in French)

To read the interview, click on the links in the table of contents to go to the section that interests you 🎯

👉 Also available on Spotify, Apple Podcasts, Deezer and YouTube.

Σύνοψη: Η μαρτυρία της Alexandra για το πώς έφυγε από μια τοξική σχέση

Ανακαλύψτε τη μαρτυρία της Alexandra για τη σχέση ελέγχου που βίωσε στο παρελθόν — μια ειλικρινή και φωτεινή συζήτηση, γεμάτη βάθος.
Σε αυτή τη συνέντευξη, η Alexandra μιλά για τη δύσκολη αλλά βαθιά μεταμορφωτική διαδρομή που την οδήγησε να φύγει από μια τοξική σχέση οκτώ ετών, να κατανοήσει τη συναισθηματική κληρονομιά της οικογένειάς της και να ξαναχτίσει μια υγιή σχέση με τον εαυτό της.
Η μαρτυρία της βοηθά να κατανοήσουμε με πρακτικό τρόπο τους μηχανισμούς της ψυχολογικής χειραγώγησης μέσα στις σχέσεις, τον ρόλο που παίζουν τα παιδικά τραύματα στις ερωτικές μας επιλογές και τη δύναμη της αυτοαγάπης.
Η Alexandra περιγράφει με σαφήνεια τα χαρακτηριστικά μιας τοξικής σχέσης: το love bombing, τις εξουθενωτικές συναισθηματικές εναλλαγές, τη σταδιακή υποτίμηση και τον φόβο εγκατάλειψης που την κράτησε παγιδευμένη για χρόνια.
Η διαδρομή της φωτίζει επίσης το βάρος της διαγενεακής κληρονομιάς: τα οικογενειακά μοτίβα που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, συχνά χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, και τα οποία επηρεάζουν βαθιά τις ερωτικές μας σχέσεις.
Η διαδικασία ανάρρωσης ξεκίνησε μέσα από μια έντονη και πολυδιάστατη θεραπευτική πορεία: Recall Healing, οικογενειακές αναπαραστάσεις (family constellations), μικροφυσιοθεραπεία και θεραπεία του εσωτερικού παιδιού.
Η Alexandra τονίζει τη σημασία του να ακούμε το σώμα και τα συναισθήματά μας ως πυξίδες, καθώς και την ανάγκη να θέτουμε όρια ως πράξη σεβασμού προς τον εαυτό μας.
Σήμερα ζει μια υγιή σχέση, βασισμένη στη συναισθηματική ασφάλεια και την αυθεντικότητα.
Μιλά με βεβαιότητα για το γεγονός ότι η αυτοαγάπη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση για να μπορέσουμε να κάνουμε διαφορετικές επιλογές στη ζωή μας.
Η ιστορία της προσφέρει ένα μήνυμα ελπίδας και πολύτιμα εργαλεία για όσους βρίσκονται — ή βρέθηκαν — μέσα σε μια σχέση ελέγχου.

Όταν η ένταση μοιάζει με αγάπη

Η Alexandra πέρασε οκτώ χρόνια μέσα σε μια σχέση ελέγχου.
Οκτώ χρόνια με τον πατέρα του παιδιού της.
Οκτώ χρόνια συγχέοντας τη συναισθηματική ένταση με την αληθινή αγάπη.
Στην αρχή όλα έμοιαζαν ιδανικά:
Ένας γοητευτικός άνδρας.
Πρωινά γεμάτα ερωτικά τραγούδια.
Ποιήματα.
Ένας κόσμος φτιαγμένος αποκλειστικά για τους δυο τους.

«Με έκανε να νιώθω ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο. Υπήρχαν συζητήσεις που μόνο εμείς μπορούσαμε να καταλάβουμε. Δημιουργούσαμε το δικό μας σύμπαν.»

Πολύ γρήγορα όμως άρχισαν οι συναισθηματικές εναλλαγές.
Στιγμές τρυφερότητας ακολουθούνταν από ανεξήγητο θυμό.
Στιγμές ζεστασιάς ακολουθούνταν από ξαφνική ψυχρότητα.
Ένας εξαντλητικός κύκλος που ήταν δύσκολο να ονομαστεί.

«Για μένα, αυτή η ένταση ήταν συνώνυμη με τη ζωή και με αυτό που πίστευα ότι είναι η αγάπη.»

Πρόκειται για μία από τις πιο συνηθισμένες παγίδες των τοξικών σχέσεων.
Το αυτόνομο νευρικό σύστημα βρίσκεται σε συνεχή διέγερση και αυτή η διέγερση παρερμηνεύεται ως πάθος.
Νιώθεις ζωντανός.
Και πιστεύεις ότι έτσι μοιάζει η βαθιά αγάπη.
Οι «πεταλούδες στο στομάχι» ερμηνεύονται ως ένδειξη πάθους, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να αποτελούν ένδειξη συναισθηματικής ανασφάλειας μέσα σε μια σχέση βαθιά ασταθή.

Ψυχολογικός έλεγχος μέσα στις σχέσεις: κατανοώντας τους μηχανισμούς

Ο ψυχολογικός έλεγχος μέσα σε μια σχέση δεν μοιάζει πάντα με αυτό που φανταζόμαστε.
Δεν εκφράζεται απαραίτητα μέσα από σωματική βία.
Συχνά είναι πιο διακριτικός.
Και γι’ αυτό δυσκολότερο να αναγνωριστεί.

Τα σημάδια που θα έπρεπε να είχαν λειτουργήσει ως προειδοποίηση

Σήμερα η Alexandra τα αναγνωρίζει με καθαρότητα :

• Love bombing : μια συμπεριφορά που εκδηλώνεται ως υπερβολική επίδειξη αγάπης πολύ νωρίς στη σχέση και ακολουθείται από περιόδους απομάκρυνσης ή ακόμη και πλήρους εξαφάνισης (ghosting).
• Η Alexandra εξηγεί ότι αυτό το μοτίβο εμφανίστηκε από πολύ νωρίς και επαναλαμβανόταν κάθε φορά που ο πρώην σύζυγός της αντιλαμβανόταν ότι εκείνη απομακρυνόταν εξαιτίας της συναισθηματικής ανασφάλειας που βίωνε.
• Ένα εξαντλητικό και αποπροσανατολιστικό μοτίβο προσέγγισης και απομάκρυνσης.
• Απρόβλεπτες εναλλαγές: η ίδια το περιγράφει σαν ένα τρενάκι του λούνα παρκ. Περίοδοι έντονης τρυφερότητας ακολουθούνται από ανεξήγητη ψυχρότητα ή θυμό.

Άρνηση αποδοχής των συναισθημάτων του άλλου:

«Αν προσπαθούσα να εκφράσω αυτό που ένιωθα, μου έλεγε: “Έχω ήδη αρκετά προβλήματα αυτή τη στιγμή. Μη μου φορτώνεις και τα δικά σου.”»

Σταδιακή υποτίμηση:

«Κάποια στιγμή παραδέχτηκε ότι αισθανόταν κατώτερός μου και έτσι, στην καθημερινότητα, με υποτιμούσε.»

Η στρατηγική επιστροφή: κάθε φορά που επιχειρούσε να χωρίσει, εκείνος επέστρεφε με ένα νέο κύμα αγάπης και προσοχής.

Η παγίδα του αποφευκτικού δεσμού

Αργότερα, η Alexandra άρχισε να κατανοεί ότι ο σύντροφός της είχε έναν αποφευκτικό τύπο δεσμού (avoidant attachment style).
Αυτό σημαίνει ότι όσο αυξανόταν η συναισθηματική εγγύτητα ανάμεσά τους, τόσο περισσότερο εκείνος απομακρυνόταν συναισθηματικά.
Αυτή η απομάκρυνση ενεργοποιούσε μέσα της έναν βαθύ φόβο εγκατάλειψης.
Έναν φόβο που την ωθούσε να παραμένει στη σχέση.
Να προσπαθεί ακόμη περισσότερο.
Να αμφισβητεί τον εαυτό της.
«Υπήρχε φόβος εγκατάλειψης και από τις δύο πλευρές.»
Και ήταν ακριβώς αυτός ο φόβος — για μεγάλο διάστημα ασυνείδητος — που κράτησε την Alexandra παγιδευμένη σε μια κακοποιητική σχέση για οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Γιατί διαρκεί τόσο πολύ;

Γιατί μια σχέση ελέγχου δεν βιώνεται ως συνεχής δυστυχία.
Υπάρχουν όμορφες στιγμές.
Υπάρχουν αληθινές στιγμές σύνδεσης.
Υπάρχουν στιγμές που σε κάνουν να πιστεύεις ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.
Και είναι ακριβώς αυτό το μείγμα που κάνει τόσο δύσκολη την αποχώρηση.

Διαγενεακή κληρονομιά: όταν η οικογενειακή ιστορία καθορίζει τις ερωτικές μας επιλογές

Αυτή ήταν μία από τις βαθύτερες συνειδητοποιήσεις της Alexandra.
Οι ερωτικές της επιλογές δεν ήταν αποκλειστικά δικές της.
Έφεραν το αποτύπωμα ολόκληρων γενεών.

Αυτά που μας μεταδίδει η οικογένειά μας χωρίς να τα λέει

Στην οικογένειά της, οι γυναίκες κουβαλούσαν πάντοτε το βάρος του σπιτιού μόνες τους.
Η μητέρα της κέρδιζε περισσότερα χρήματα.
Η μητέρα της κρατούσε τα πάντα όρθια.
Η Alexandra αναπαρήγαγε αυτό το μοντέλο φυσικά και αυθόρμητα, χωρίς να το συνειδητοποιεί.

«Εγώ ήμουν εκείνη που νοίκιαζε το διαμέρισμα. Εκείνος μετακόμισε μέσα χωρίς να πληρώνει τίποτα. Σήμερα σκέφτομαι ότι αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Τότε όμως αναπαρήγαγα ασυνείδητα πράγματα που θεωρούνταν φυσιολογικά μέσα στην οικογένειά μου.»

Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη βαθύτερο.
Στην οικογενειακή της ιστορία, οι άνδρες είχαν συνδεθεί με τον κίνδυνο.
Η γιαγιά της είχε χάσει τη μητέρα της σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών.
Η προγιαγιά της πέθανε ύστερα από αναγκαστική διακοπή εγκυμοσύνης που πραγματοποιήθηκε από τον σύζυγό της κάτω από ανθυγιεινές συνθήκες.
«Μέσα από τη θεραπευτική δουλειά κατάλαβα ότι είχα εσωτερικεύσει την πεποίθηση πως οι άνδρες είναι επικίνδυνοι — σε σημείο που μπορούν ακόμη και να με σκοτώσουν.»
Πρόκειται για ένα τραύμα που είχε κληρονομήσει χωρίς να το γνωρίζει.
Ένα τραύμα που επηρέαζε ασυνείδητα τη σχέση της με την αγάπη, την ασφάλεια και τους άνδρες.

Τι ακριβώς είναι η διαγενεακή κληρονομιά;

Η διαγενεακή κληρονομιά είναι η ιδέα ότι οι πρόγονοί μας μάς μεταδίδουν, από γενιά σε γενιά, άλυτα συναισθήματα, πεποιθήσεις και μοτίβα συμπεριφοράς.
Αυτή η μετάδοση πραγματοποιείται μέσα από οικογενειακές ιστορίες, μέσα από όσα δεν λέγονται, αλλά και μέσα από συμπεριφορές που παρατηρούμε από την παιδική ηλικία.
Η επιστήμη έχει επίσης δείξει ότι ορισμένες μορφές αυτής της μετάδοσης μπορεί να σχετίζονται και με βιολογικούς ή επιγενετικούς μηχανισμούς.
Η Alexandra άρχισε να κατανοεί αυτούς τους μηχανισμούς μέσα από δύο θεραπευτικές προσεγγίσεις:
το Recall Healing
τις Οικογενειακές Αναπαραστάσεις (Family Constellations)
Και αυτή η ανακάλυψη άλλαξε τα πάντα.

Ακούγοντας το σώμα σου: το κλειδί που κανείς δεν μας διδάσκει

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της διαδρομής της Alexandra είναι ο ρόλος που έδωσε στο σώμα της κατά τη διαδικασία θεραπείας.
Περιγράφει ένα συγκεκριμένο περιστατικό.
Λίγο μετά τον χωρισμό της, συζητά με τη μητέρα της για τον πρώην σύντροφό της.
Για πρώτη φορά η μητέρα της εκφράζει ανοιχτά τη γνώμη που είχε γι’ αυτόν.
Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή η Alexandra νιώθει έναν οξύ πόνο στο αυτί.
«Είπα στον εαυτό μου: γιατί πονά ξαφνικά το αυτί μου; Ίσως επειδή δεν μου αρέσει αυτό που ακούω.»
Προσπαθεί να καταλάβει.
Να βάλει λέξεις σε αυτό που αισθάνεται.
Μέσα από τις θεραπείες της είχε μάθει ότι πολλές φορές αρκεί να αναγνωρίσουμε ένα συναίσθημα για να μειωθεί ο ψυχικός ή σωματικός πόνος.
Όμως αυτή τη φορά ο πόνος παρέμενε.
Συνέχισε να ψάχνει.
Να διερευνά την αιτία αυτής της σωματικής ενόχλησης.
Τελικά κατάλαβε ότι δεν ήταν θυμός.
Δεν ήταν νοσταλγία.
Ήταν ντροπή.
Η ντροπή που είχε παραμείνει τόσα χρόνια μέσα σε αυτή τη σχέση.
«Τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι το συναίσθημα ήταν ντροπή, ο πόνος εξαφανίστηκε αμέσως.»
Το σώμα γνωρίζει.
Αποθηκεύει συναισθήματα.
Και συχνά μια σωματική ενόχληση επιμένει μέχρι να συνειδητοποιήσουμε την αιτία της.
Μέσα από τις θεραπείες της, η Alexandra έκανε μια καθοριστική ανακάλυψη:
Το να ακούει και να ονομάζει τα συναισθήματά της σημαίνει ότι αποκτά πρόσβαση σε πληροφορίες που τη βοηθούν να προχωρά και να κάνει καλύτερες επιλογές στη ζωή της.

Οι τρεις θεραπείες που άλλαξαν τα πάντα

Recall Healing

Η προσέγγιση του Recall Healing συνδέει τις σωματικές ενοχλήσεις με καταπιεσμένα συναισθήματα, αναζητώντας τις ρίζες τους είτε στην προσωπική βιογραφία είτε στην οικογενειακή ιστορία.
Βασίζεται στην ιδέα ότι όλες οι εμπειρίες και τα συναισθήματά μας αποθηκεύονται στο σώμα και ότι η κατανόηση της προέλευσής τους μπορεί, από μόνη της, να συμβάλει στην απελευθέρωσή τους.
Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους κύκλους επανάληψης που εμφανίζονται στη ζωή μας.
«Είχα μια σχέση επτά ή οκτώ ετών, μετά μία σχέση τριών ετών και στη συνέχεια άλλη μία σχέση οκτώ ετών. Στην πραγματικότητα επαναλαμβάνουμε ορισμένα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας.»
Το Recall Healing δίδαξε στην Alexandra να παρατηρεί το σώμα της και να συνδέει έναν σωματικό πόνο με κάποιο συναίσθημα που είχε παραμείνει θαμμένο.

Οικογενειακές Αναπαραστάσεις (Family Constellations)

Οι Οικογενειακές Αναπαραστάσεις είναι μια ιδιαίτερα έντονη βιωματική εμπειρία.
Μέσα σε μια ομάδα, άγνωστοι άνθρωποι αναλαμβάνουν συμβολικά τον ρόλο μελών της οικογένειας κάποιου συμμετέχοντα, με στόχο να αναδυθούν κρυμμένες αλήθειες, συναισθηματικές κληρονομιές και ασυνείδητες οικογενειακές δεσμεύσεις.
Για την Alexandra αποτέλεσαν μια εμπειρία-σταθμό.
«Αγγίζει τους πάντες μέσα στην αίθουσα. Ό,τι συμβαίνει εκείνη την ημέρα μετακινεί κάτι μέσα σου. Είναι μια εξαιρετικά δυνατή εμπειρία.»
Ήταν κατά τη διάρκεια μιας αναπαράστασης που αντίκρισε για πρώτη φορά τον πόνο της προγιαγιάς της.
Και κατάλαβε από πού προερχόταν ο δικός της φόβος απέναντι στους άνδρες.

Μικροφυσιοθεραπεία και σωματική θεραπεία

Αργότερα, μια συνεδρία μικροφυσιοθεραπείας την βοήθησε να φέρει στην επιφάνεια μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση:

«Δεν αξίζω να μου φέρονται καλά.»
«Καθόμουν απλώς στο θεραπευτικό κρεβάτι, χωρίς να κάνω τίποτα. Παρατηρούσα το σώμα μου. Και τότε βγήκε στην επιφάνεια.»

Η μικροφυσιοθεραπεία είναι μια ήπια χειροθεραπευτική προσέγγιση που επιχειρεί, μέσω της αφής, να εντοπίσει ίχνη σωματικών ή συναισθηματικών τραυματικών εμπειριών που έχουν αποτυπωθεί στο σώμα, με σκοπό την αποκατάσταση της ισορροπίας.
Η αναγνώριση αυτής της βαθιάς περιοριστικής πεποίθησης υπήρξε καθοριστική για την Alexandra.
Για πρώτη φορά κατάλαβε γιατί είχε την τάση να εγκαταλείπει τον εαυτό της.
Γιατί κατέληγε ξανά και ξανά σε σχέσεις συναισθηματικής παραμέλησης ή ελέγχου.
Δύο εβδομάδες μετά από αυτή τη συνειδητοποίηση γνώρισε έναν άνθρωπο που θα της φερόταν με τον τρόπο που άξιζε.

Να αγαπήσεις τον εαυτό σου για να μπορέσεις να επιλέξεις διαφορετικά

Η αποχώρηση από μια τοξική σχέση απαιτεί βαθιά εσωτερική εργασία.
Χωρίς αυτήν, υπάρχει ο κίνδυνος να αναπαραχθούν τα ίδια μοτίβα με έναν διαφορετικό άνθρωπο.
Η Alexandra το γνωρίζει καλά.
Το έζησε η ίδια.

Μια αγάπη γεμάτη όρους και προϋποθέσεις

Στην οικογένειά της, η αγάπη συνδεόταν με την επίδοση.
Με τους καλούς βαθμούς.
Με μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία.
Με το να μην κάνεις λάθη.
«Αγαπούσα τον εαυτό μου μόνο όταν πετύχαινα. Και συνέχιζα να πετυχαίνω πράγματα — αλλά με ποιο κόστος; Ασκούσα πάνω μου τεράστια πίεση.»
Η ζωή της άρχισε να αλλάζει την ημέρα που ένας θεραπευτής της έκανε μια φαινομενικά απλή ερώτηση:
«Τι κάνεις όταν δεν κάνεις τίποτα;»
Η Alexandra έμεινε άφωνη.
Αυτή ήταν η αρχή μιας νέας μαθησιακής διαδικασίας.
Να δίνει χρόνο στον εαυτό της.
Να απολαμβάνει τη δική της συντροφιά ακόμη και στις στιγμές του «τίποτα».
Να αναρωτιέται τι πραγματικά της κάνει καλό.
Σταδιακά επανασυνδέθηκε με δύο παιδικά πάθη που είχε εγκαταλείψει για χρόνια:
τη γραφή και τον χορό.
Δύο δραστηριότητες που τη βοηθούν μέχρι σήμερα να ρυθμίζει τα συναισθήματά της και να διατηρεί την ισορροπία της.

Να θέτεις όρια: μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου

Όσο περισσότερο αγαπούσε τον εαυτό της, τόσο πιο αδύνατο γινόταν να συνεχίζει να σωπαίνει.
Να αγνοεί τις ανάγκες της.
Να ανέχεται πράγματα που την πλήγωναν.
«Όσο περισσότερο αγαπούσα τον εαυτό μου, τόσο πιο αδύνατο γινόταν να κρατάω όλα αυτά μέσα μου και να μην θέτω τα σωστά όρια.»
Ξεκίνησε από μικρά πράγματα.
Με αγνώστους.
Σε πρώτα ραντεβού.
«Τότε ήμουν μόνη και έβγαινα ραντεβού. Είχα αποφασίσει ότι αν υπήρχε κάτι που δεν μου άρεσε ή που ξεπερνούσε κάποιο όριό μου, θα το έλεγα. Δεν είχα τίποτα να χάσω, γιατί μόλις είχα γνωρίσει αυτόν τον άνθρωπο.»
Στη συνέχεια άρχισε να εκφράζεται πιο ξεκάθαρα και στη δουλειά.
Με φίλους.
Με μέλη της οικογένειάς της.
Και κάθε φορά που έθετε ένα όριο συνέβαινε κάτι απρόσμενο:
Δεν ακολουθούσε κάποια καταστροφή.
Δεν ξεσπούσε κάποια βίαιη σύγκρουση.
Απλώς δημιουργούνταν περισσότερος σεβασμός.

🔎 Also read: Toxic relationship: the ultimate guide to understanding and taking action (in french)

Ο εσωτερικός διάλογος: αλλάζοντας τη φωνή μέσα μας

Οι θεραπείες τη βοήθησαν επίσης να συνειδητοποιήσει πόσο αυστηρή ήταν με τον εαυτό της.
Έμαθε να παρατηρεί τον εσωτερικό της διάλογο και να τον μεταμορφώνει σταδιακά.
Παλιότερα, ακόμη και το να σπάσει ένα ποτήρι ήταν κάτι απαράδεκτο.
Ένα λάθος που δεν συγχωρούνταν.
Σήμερα είναι πολύ πιο συμπονετική και ήπια με τον εαυτό της.
«Αν κάνω ένα λάθος, λέω στον εαυτό μου: εντάξει, έτσι έχουν τα πράγματα. Πάμε παρακάτω.»
Αυτή η αλλαγή στην εσωτερική φωνή, όσο μικρή κι αν φαίνεται, είναι βαθιά μεταμορφωτική.
Δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά τους άλλους όταν εσύ ο ίδιος κακομεταχειρίζεσαι τον εαυτό σου.

Πώς μοιάζει μια πραγματικά υγιής σχέση

Σήμερα η Alexandra βρίσκεται σε μια σχέση την οποία περιγράφει με μια συγκινητική απλότητα.
Μετά από χρόνια αμφιβολίας, συναισθηματικής ανασφάλειας και εσωτερικής δουλειάς, ανακάλυψε ότι μια υγιής σχέση δεν είναι απαραίτητα πιο βαρετή ή λιγότερο βαθιά.
Είναι απλώς διαφορετική.
Και, κυρίως, ασφαλής.

Τι έχει αλλάξει

Η διαφορά σε σχέση με την προηγούμενη σχέση της συνοψίζεται σε λίγα, αλλά ουσιαστικά πράγματα:
Καμία ασάφεια
«Κάνουμε αυτά που λέμε. Τα συναισθήματά μας είναι ξεκάθαρα και ξέρουμε να εκφράζουμε αυτά που έχουμε να πούμε.»
Δεν υπάρχουν διφορούμενα μηνύματα.
Δεν υπάρχουν παιχνίδια προσέγγισης και απομάκρυνσης.
Δεν χρειάζεται να προσπαθεί κανείς να μαντέψει τι σκέφτεται ή τι αισθάνεται ο άλλος.

Συναισθηματική ασφάλεια
«Νιώθω ασφαλής, τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά.»
Η ασφάλεια αυτή δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες ή δυσκολίες.
Σημαίνει ότι η σχέση δεν βιώνεται ως απειλή.
Ότι δεν χρειάζεται να βρίσκεται κανείς διαρκώς σε επιφυλακή.

Χώρος για να είσαι ο εαυτός σου
«Δεν περπατώ πάνω σε τσόφλια αυγών.»
Δεν χρειάζεται να προσέχει κάθε λέξη.
Δεν χρειάζεται να προβλέπει τις αντιδράσεις του άλλου.
Δεν χρειάζεται να μικραίνει τον εαυτό της για να αποφύγει μια σύγκρουση.

Άνευ όρων υποστήριξη
«Μου είπε: Σε αγαπώ και σε στηρίζω, ό,τι κι αν κάνεις.»
Για την Alexandra, αυτή η φράση είχε τεράστια σημασία.
Ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την αγάπη υπό όρους που είχε γνωρίσει στο παρελθόν.

Κοινή συναισθηματική ρύθμιση
«Δεν αποσυρόμαστε όταν υπάρχει σύγκρουση. Παραμένουμε παρόντες.»
Αντί να απομακρύνεται ο ένας από τον άλλον, παραμένουν σε επαφή.
Συνεχίζουν να επικοινωνούν.
Αναζητούν μαζί λύσεις.

Ένταση ή ασφάλεια; Η πραγματική διαφορά

Η Alexandra το λέει ξεκάθαρα:
Οι υγιείς σχέσεις δεν είναι απαλλαγμένες από έντονα ή δυσάρεστα συναισθήματα.
Δεν είναι σχέσεις χωρίς συγκρούσεις.
Δεν είναι σχέσεις χωρίς πάθος.
Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται αυτά τα συναισθήματα.
«Σε μια πιο υγιή σχέση νιώθεις ασφαλής. Η καρδιά σου, το σώμα σου, είναι χαλαρά. Ξέρεις ότι μπορείς να πεις αυτό που σκέφτεσαι όταν διαφωνείς.»
Η ασφάλεια δεν αποκλείει το πάθος.
Το πάθος δεν αποκλείει την ασφάλεια.
Αυτό που είχε λείψει από την προηγούμενη σχέση δεν ήταν η ένταση.
Ήταν η ασφάλεια.

Τι μας διδάσκει η ιστορία της Alexandra

Η αποχώρηση από μια τοξική σχέση σπάνια είναι μια απόφαση που παίρνεται από τη μία μέρα στην άλλη.
Συνήθως πρόκειται για μια μακρά διαδικασία.
Μια διαδρομή γεμάτη αμφιβολίες.
Πισωγυρίσματα.
Μικρές και σταδιακές συνειδητοποιήσεις.
Η ιστορία της Alexandra μάς υπενθυμίζει ορισμένα σημαντικά πράγματα:
Τα τοξικά μοτίβα έχουν βαθιές ρίζες, που συχνά ξεκινούν πολύ πριν από τη συγκεκριμένη σχέση.
Η διαγενεακή κληρονομιά επηρεάζει τις ερωτικές μας επιλογές περισσότερο απ’ όσο συνειδητοποιούμε.
Το σώμα και τα συναισθήματά μας λειτουργούν ως πυξίδες που μας ενημερώνουν για τις ανάγκες μας.
Εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, όπως το Recall Healing, οι Οικογενειακές Αναπαραστάσεις και οι σωματικές θεραπείες, μπορούν να έχουν βαθιά θεραπευτική αξία για ορισμένους ανθρώπους.
Η αυτοαγάπη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε, να επιλέξουμε και να δεχτούμε μια υγιή σχέση.
Και ίσως το σημαντικότερο μάθημα από όλα συνοψίζεται στα λόγια της ίδιας:
«Όταν αρχίζεις να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον αποδέχεσαι και να του φέρεσαι με περισσότερη τρυφερότητα και αγάπη, η ενέργειά σου παύει να προσελκύει τους ίδιους ανθρώπους.»
Η ιστορία της Alexandra δεν είναι απλώς η ιστορία μιας εξόδου από μια σχέση ελέγχου.
Είναι η ιστορία μιας επιστροφής στον εαυτό της.
Μιας σταδιακής μετάβασης από τον φόβο στην επίγνωση, από την αυτοεγκατάλειψη στον αυτοσεβασμό και από την ανασφάλεια σε μια βαθύτερη αίσθηση εσωτερικής ασφάλειας.

Σχετικά με τη συγγραφέα και το έργο

Σχετικά με τη συγγραφέα

Το παρόν άρθρο γράφτηκε από τη Margaux Damain, ιδρύτρια του Sous le tapis και συγγραφέα με εξειδίκευση στην ψυχική υγεία. Η Margaux βασίζεται σε επιστημονικές μελέτες, συμπεριλαμβανομένων συστηματικών ανασκοπήσεων και μετα-αναλύσεων, καθώς και στο έργο ψυχιάτρων και ψυχολόγων, προκειμένου να καταστήσει τη γνώση γύρω από την ψυχολογική ευημερία πιο προσιτή στο ευρύ κοινό. Μετατρέπει εξειδικευμένη επιστημονική γνώση σε περιεχόμενο κατανοητό και χρήσιμο για όλους, με στόχο να συμβάλει στη διάδοση της γνώσης για την ψυχική υγεία και να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να φροντίζουν ενεργά τον εαυτό τους.

Σχετικά με το παρόν άρθρο

Το άρθρο αυτό δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του έργου Erasmus+ KA210-YOU Μικρής Κλίμακας Συμπράξεις comPASSION is sexy (Κωδικός Έργου: 2024-3-FR02-KA210-YOU-000295806), το οποίο συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το έργο αποτελεί συνεργασία μεταξύ των οργανισμών Les Philentropes (Γαλλία) και Olotites (Ελλάδα) και επικεντρώνεται σε προσεγγίσεις βασισμένες στη συμπόνια, με στόχο την ενδυνάμωση των νέων, την κοινωνική ένταξη, την ευημερία και την ευαισθητοποίηση γύρω από θέματα ψυχικής υγείας.

Δήλωση χρηματοδότησης

Με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, οι απόψεις και οι θέσεις που εκφράζονται στο παρόν κείμενο ανήκουν αποκλειστικά στον/στους συγγραφέα/είς και δεν αντανακλούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Εκτελεστικού Οργανισμού Εκπαίδευσης και Πολιτισμού (EACEA). Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε η χορηγούσα αρχή μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνες για το περιεχόμενό τους.

Want to learn more ?